الى هذا يشير قوله صلّى اللّه عليه و آله : اعبد اللّه كانّك تراه فان لم تكن تراه فانّه يريك . 26 پس همواره بايد حالش چنين باشد در باطن كه گويا در خدمت مولاى خود ايستاده و او ملتفت باينست و در اين خبر شريف نكته‌اى هست و آن اينست كه : ملخّص فقره گويا اشاره به اين باشد كه در مقام عبادت لازم نيست كه انسان تصوّر خداى خود بكند ، يا بداند كه او چيست ، تا محتاج به واسطه شود از مخلوقات ، چنان كه بعضى از جهّال صوفيه مىگويند ، بلكه همين قدر بداند كه او جلّ شأنه حاضر است و ناظر هميشه ، بس است از براى توجه به او ، و ان لم يعلم انّه ما هو و كيف هو . فتامّل فانّه دقيق نافع . 27 الرّابع : الحزن الدّائم 28 يا از ترس عذاب اگر از صالحين است و يا از كثرت اشتياق اگر از محبّين است چه اينكه به محض انقطاع رشتهء حزن از قلب ، فيوضات معنويه منقطع گردد . و من هنا حكى عن لسان حال التّقوى انّه قال : انّى لا اسكن الّا فى قلب محزون . 29 شاهد بر مدّعا قوله تعالى : انا عند المنكسرة قلوبهم . 30 پس بدان اى عزيز من اينكه هرچه بر قلب انسان